پیروزی چیزی دور از دسترسی نیست اگر باهوش باشیم و از چگونگی وقوع فرآیندها مطلع باشیم. پیرو مقاله قبلی سعی می کنم توصیفی از آرایش نیروهای ضد شورش و لباس شخصی ارائه کنم تا بتوانیم به این بحث بپردازیم که برا ی خرد کردن این آرایش چگونه می توان رفتار کرد.
ابتدا تخمینی از نفرات:
مسیرمیدان امام حسین تا میدان آزادی 17 کیلومتر است، برای آنکه بتوانند این مسیر را قرق کنند بعلاوه خیابانهای اصلی دیگری نظیر حافط ولیعصروکریم خان حدودا احتیاج به ۱۵۰۰۰ نیروی سرکوبگر دارند که البته در صورت وقوع درگیری بصورت دسته های 20 نفره آرایش می گیرند. حال سوال اساسی این است آنها چگونه میخواهند این ۱۵۰۰۰ نفر را تامین کنند. چه تعدادی نیروی ضد شورش حرفه ای چه تعدادی بسیجی. گرد آوری چنین نیرویی البته کار ساده ای نیست. این جمعیت یک لشگر است که من بعید می دانم آنها لشکری از نیروهای ضد شورش دراختیار داشته باشند. آنچه که برآورد من است آنها یک تیپ ضد شورش در حدود 4000 نفر دراختیار دارند که نیمی از آن باید در حال استراحت باشد. و لذا مجبور خواهند بود بقیه نفرات (۱۳۰۰۰نفر)را با نیروهای بسیجی پر کنند. که ابته با همین تعداد هم باید در حال آماده باش در پایگاههای مربوطه باشند. مسلما آماده کردن این تعداد بسیجی نیز کار ساده ای نیست اما طبق گفته سازگارا آنها قصد دارند نفراتی که برای 22 بهمن به تهران می آورند را تا 25 بهمن به همین دلیل نگه دارند. کسانی که به سربازی رفته اند میدانند هیچ وضعیتی بدتر از آماده باش نمی تواند شرایط روانی نیرو را بهم بریزدآنهم برای سه روز بدور از شهر و خانواده مسلما باعث افت روحیه این نیروها خواهد شد .
اما مسئله مهمتر از خیابان انقلاب -آزادی . خیابانها و فرعی های منتهی به آنهاست که تجمعات اولیه در آنها شکل می گیرد(حدود 20 خیابان اصلی و 50 فرعی). مسلما براساس محاسباتی که انجام شد آنها توانایی قرق این خیابان ها را نخواهند داشت و بنابرتجارب قبلی از روش همیشگی شان استفاده خواهند کرد. حضور نفرات نفوذی با ظاهری غلط انداز در هر خیابان .هرکدام از این افراد موظف به جابجایی مستمر د رحوزه مسئولیتش است. اگر تجمعی بیش از حد در هر فرعی صورت گیرد وظیفه این فرد اطلاع به ستادهای فرماندهی است. در ستادهای فرماندهی براساس اولویت دسته ای موتوری را جهت متلاشی کردن تجمعات در فرعی ها می فرستند. البته گشت های اتفاقی نیز جزو برنامه آنها خواهد بود.
شاید بتوان گفت که کلیدی ترین نیروهای سرکوب نفرات موتور سوار هستند ولذا دانستن تعداد آنها برای ما می توانداهمیت داشته باشد. تخمین من از آنها حدود 500 نفر است که هر دو نفر هم بر یک موتو ر سوار می شوند. یعنی 250 موتور.هر دسته موتور سوارنیز شامل 20 الی 30 نفر هستندو با توجه به محدودیت نفرات موتور سوار فلج کردن هر موتور کمک بسیار بزرگی می تواند باشد. بعلاوه شناسایی و خنثی کردن نفراتی که مسئول گزارش دادن وضعیت فرعی ها هستند نیز می تواند کمک کند.
مسئله بعدی پایگا ههای پشتیبانی این نیروهاست. مهمترین این پایگاه ها لانه جاسوسی و ورزشگاه شهید شیرودی است که در آنها امکان دپو نیرو و تجهیزات وجود دارداما مسلما از هر پایگاه بسیج نیز بعنوان پشتیبان استفاده خواهد شد اگر دوستان بتوانند لیست این مقرها را در بیاورند نیز اطلاعات مفیدی خواهند بود.
و آخرین موضوع ستادهای فرماندهی این نیروهاست، چه کسانی پشت مدیریت این نیروها قرار می گیرند و در چه ساختمانهایی نیز در مرحله ای خاص حتما بکار می آید.
اما راه شکستن چنین آرایشی بستگی به تعداد نفراتی دارد که قصد حضور در راهپیمایی را دارند. اگر پتانسیل جمعیتی حدود 50 هزار نفر در پشت مرزهای سرکوب وجود داشته باشد. آنگاه فعایت چند دسته 20 نفری هماهنگ می تواند این پتانسیل را به جنبش در آورد. مهمترین وظیفه این دسته ها فلج کردن نیروهای موتوری است تا بتوانند هسته اولیه تجمعات را شکل دهند.
مرکز پلیس پیشگیری در خیابان شهدای ژاندارمری را هم به لیست مقر ها اضافه کنید. ( دقیقاً یک کوچه پایین میدان انقلاب که تا میدان فقط 1 دقیقه راه است)
پاسخ دادنحذفنیروهای موتور سوار + ون + ماشین های ضد شورش زرهی + ماشین های ضد شورش مخصوص حمل گاز های اشک آور و مواد سوزاننده + نیروهای گارد ویژه، همه و همه در این مکان هستند + یک بازداشتگاه با ظرفیت 80 - 100 نفر (در مواقع ضروری مثل تظاهرات بیشتر از این ظرفیت مردم رو به اون بازداشتگاه می برند و بعد از 1 روز به اوین منتقل می کنند)